Het is alweer een hele tijd geleden. Mr. Co Dependent van de radar gevallen. Jep. Sinds mijn laatste blogbericht is er nogal wat gebeurd. Niets ernstigs, maar gewoon veel.

In de afgelopen periode in chronologische volgorde:

  • Ben ik gescheiden
  • Heb ik een huis gevonden, erop kunnen bieden en uiteindelijk kunnen kopen
  • Ben ik verhuisd in de zomer
  • Ben ik inmiddels eindelijk gesetteld (nog niet alles op zijn plaats)
  • Geniet ik van de rust en vrijheid en heb ik oude hobbies weer opgepakt.

Gedurende deze periode gaf mijn psycholoog te kennen dat hij mij vanuit zijn optiek niet echt meer verder kon helpen. Dat het wel goed zat. Tenzij ik nog dingen wilde bespreken. Of ik ben een hopeloos geval, of het gaat echt beter. Het gekke is, dat ik door de hele situatie dus ben gaan twijfelen. Of ik niet degene was die fout zat. Waar iets mis mee was. Dat voelde ik dus ook wanneer hij mij dit te kennen gaf. Na 3 keer was het toch wel scheepsrecht. Ik had ook eigenlijk niets meer, anders dan vragen over hoe ik het beste met de waarheid richting mijn kinderen kon omgaan. Die zijn mij beantwoord, en ik denk dat ik de geschiedenis laat voor wat het is, richting hen.

Eigenlijk heb ik aan al deze ellende toch nog wel wat positiefs overgehouden. Ik zie nu veel sneller en beter wanneer er iets niet klopt in gedrag richting mezelf door anderen, maar ook door mezelf en anderen richting anderen (voornamelijk mezelf - ik ben nog steeds veel met mezelf bezig). Het is moeilijk om zoiets goed te zien, wanneer je er zelf midden in zit.

Eigenlijk is het dat tragische principe van anderen prima kunnen vertellen wat er mis is aan een situatie, wat ze kunnen doen, etc., maar dit alles zelf niet kunnen toepassen op je eigen situatie.

Ik heb dan ook regelmatig op ondersteuningsfora gelezen over mensen die zelf te kennen gaven dat ze therapeut waren, maar toch in een dergelijke situatie waren gekomen, en niet wisten of zij degene waren waardoor de situatie was ontstaan, en niet wisten wat ze zouden kunnen doen. Bizar eigenlijk.

Ik denk dat iedereen wel voor een deel verantwoordelijk is binnen een relatie, voor wat betreft de dynamiek en invloed op elkaar, maar niemand mag ooit verantwoordelijk gehouden worden voor de keuze van de ander om buiten de relatie te stappen op emotioneel of fysiek vlak. En al helemaal niet verantwoordelijk gehouden worden, of de schuld toegespeeld krijgen voor het feit dat de ander overspelig is geweest.

En dat is nou net precies dat waar ik en velen mee worstel(d)en. Wat nu als ik meer aandacht had gegeven? Beter had meegewerkt in het huishouden? Meer geld had verdiend? Er beter uit had gezien? etc., etc. Het is moeilijk om juist dan dicht bij jezelf te blijven en in sterke schoenen te blijven staan. Heel vaak worstelt degene die vreemd is gegaan met het consonante idee dat wat ze hebben gedaan eigenlijk vreselijk is, naar de partner toe.

Om zoiets van jezelf te accepteren, is best moeilijk. Dit zorgt weer voor cognitieve dissonantie, en uiteindelijk de conclusie: Het lag niet aan mij, onze relatie was shit en mijn partner was niet beschikbaar voor mij of een andere reden. En dit is nu juist de mindfuck die nog meer ellende veroorzaakt. Als de bedrogen partner hiervoor open staat, is het eind zoek. Emotioneel misbruik neem toe, en de situatie wordt onhoudbaar, en soms mondt het zelfs uit in fysiek misbruik (denk aan slaan, duwen, trekken, of vele malen erger).

Dit is tevens waarom ik denk dat veel relaties niet bestand zijn tegen overspel. Er ontstaat een onbalans in de relatie door dit overspel, en dit is nooit meer recht te breien. Dit zou alleen kunnen wanneer de vreemdgaande volledig en onvoorwaardelijk accepteert dat het vreemdgaan helemaal aan hem/haar lag. Dat het een keuze was om eigen ongelukkigheid, een eigen zwart gat, op te vullen met een kortstondig geluk. Extern verkregen geluk. Externe validatie, daar waar interne validatie van de 'ik' had moeten zijn. En als dat zogenaamde ongeluk volgens hen komt omdat hun partner hen niet gelukkig maakt, moet je al helemaal ophouden bij mij tegenwoordig. Wat een onzin. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen geluk. En als je partner jouw niet meer gelukkig maakt, dat kan, maar dat is geen excuus om vreemd te gaan. Sowieso is het nogal ongezond om je geluk van de ander af te laten hangen.

En dit laatste duidt op een groter probleem bij de vreemdgaande, dan alleen het vreemdgaan. Het vreemdgaan is een symptoom, maar niet de oorzaak. Het is de rook, maar niet het vuur. Vergeet niet dat de rook vaak dodelijker is dan het vuur zelf. Grappig feit overigens is dat codependente mensen hun geluk ook vaak bij anderen halen, maar niet op deze manier.

Eigenlijk klopt het wel, toen mijn ex-vrouw zei dat we elkaars tegenpolen waren. Jep. Ik heb codependente neigingen, en jij hebt borderline kenmerken. Gevolg:

eruption of volcano
Photo by Marc Szeglat / Unsplash

Ik zie nu, nu ik een aardig eind op weg ben, en veel achter me aan het laten ben, pas wat voor rode vlaggen er allemaal waren. Rode vlaggen die duidden op mogelijke problemen in de relatie. Zo terug kijkend, heb ik geen spijt. Geen spijt dat ik ooit de relatie ben aan gegaan, geen spijt dat ik heb volgehouden tot het bittere einde. Nu pas zie ik kenmerken van Borderline gedrag terug in de bepaalde momenten die nu allemaal weer helder voor de geest te halen zijn. Ja, ik vind het jammer dat ik het niet heb gezien, niet bij mezelf heb kunnen blijven en het heb kunnen tegen houden, maar ik ben blij dat ik hier wel zo enorm veel van heb geleerd.

Iemand zei laatst:

Je weet dat je op de goede weg zit, wanneer je geen zin meer hebt om achterom te kijken.

En dat is eigenlijk ook wel zo. Ik heb al een aantal weken geen zin gehad om nog te schrijven over dit verleden. Het is wat het is, je kan er niets meer aan veranderen. Dat was toen, en dit is nu.

Je kunt er wel lering uit trekken. Misschien anderen helpen, ook al denk ik dat anderen die in zo'n situatie terecht komen, het niet zullen bevatten. Of wel zullen bevatten, maar niet kunnen toepassen. Dat was mijn eigen grootste probleem. Ik snapte wel wat er gebeurd was, en wat ik zou kunnen doen, maar de balans in de relatie was al langer scheef, en dat was niet meer te herstellen nadat al het vreemdgaan en open relatie gebeuren plaats had gevonden.

Het enige waar ik mee wegliep in mijn laatste sessie, was deze wetenschap, en een bevestiging van mijn psycholoog over juist datgene wat tegen mij werd gehouden;

Dat ze is vreemd gegaan, is niet mijn schuld.

Ik heb dat idee al langer gehad, toen het nog niet allemaal in duigen leek te liggen, maar iedere keer dat ik het ook maar een beetje opperde was daar het weerwoord van haar: Het is ook jouw schuld.

NEE, verdomme, NEE. Het is niet mijn schuld dat je dit hebt gedaan. Ik was misschien niet jouw ideale partner, maar wat je als volwassene had kunnen doen (dat wat respectvol naar mij en jezelf was geweest), is de relatie verbreken en dan pas met iemand het bed in duiken. Dat was volwassen geweest. Er is te discussiëren over de keus om met een vreemde in bed te duiken, omdat je 'ongelukkig' bent (zie paar alinea's terug, over interne leegte te vullen met externe dingen - externe validatie gebruiken, daar waar interne validatie had moeten zijn), maar dat is voor mij een dood paard inmiddels. Dat is je eigen shit.

Dat bleek ook in een discussie die gepoogd werd op te starten recentelijk. Ik gaf vrijwel direct aan dat dit (we zijn allebei schuldig aan de scheiding) een dood paard voor mij was, en direct was het gesprek wat haar betreft afgelopen. Letterlijk een 'Doei', en einde oefening.

Daar ben ik dan wel weer trots op. Ik heb een grens gesteld en deze bewaakt. Het abrupt onthouden van het contact en gesprek dat we hadden, heb ik gewoon laten gebeuren. Ik heb mij niet schuldig gevoeld dat dit dan het gevolg was (Okay goed, heel even, een klein beetje). Dat ik haar gekwetst zou hebben. Daar was ik altijd heel gevoelig voor, en dat is mijn codependente deel. Het niet willen kwetsen van anderen. En daar moet ik gewoon mee ophouden.

Ik ben wie ik ben, en ik vind wat ik vind. Daar moet je het maar mee doen. Zolang ik respect toon voor anderen in wat ik vind en doe, is het mijn keus, mijn handelen, mijn actie. En degene die daar aanstoot aan neemt, moet dat lekker doen. Ik ga het er niet om laten in ieder geval. Ja, ik zal feedback meenemen als de feedback inhoudt dat ik iets op een andere, betere manier zou kunnen doen of zeggen, maar dat is het dan wel. Dingen waar ik voor ga waken in een volgende relatie, maar ook in het alledaagse, opdat ze mij niet aangedaan worden:

  1. Argumenten gericht op de persoon(lijkheid) - Ad hominem
  2. Argumenten gericht op 'dat deden we altijd zo' - Ad antiquatem
  3. Ervan uitgaan dat iets simpelweg niet waar is omdat er geen of juist bewijs is - Ad ignorantiam
  4. Het beroepen op eventueel schuldgevoel door het iemands verantwoordelijkheid proberen te maken - Ad misercordiam
  5. Het blijven herhalen van iets waar je het niet mee eens bent - Ad nauseam
  6. Populaire meningen opdringen - Ad populum

Dit was het voorlopig wel even denk ik. Misschien volg ik dit binnenkort op met advies-artikelen (voor zover ik dat kan), maar mijn eigen ervaringen is wel even genoeg geweest.