Alsof er een licht is aangegaan. Nog een paar keer door de cyclus van aantrekken, devalueren, afstoten gegaan voor zover je die kunt toepassen op onze gesprekken. Een gesprek begint dan meestal goed, en 1 van de 2 benoemd dan een ergernis, dat escaleert snel wanneer er tegengas wordt gegeven, en we willen weer even niet met elkaar praten.

Ik heb een hekel aan de manier waarop onze gesprekken vrij snel door spanningen escaleren en vervelend worden. Wij allebei. Het lukt ons om de rust te behouden inmiddels, maar daar zijn wel absolute dieptepunten voor nodig geweest lijkt het haast wel.

Inzicht

In die zin denk ik wel eens, zijn we niet beiden codependent geweest en nu ons echte zelf-waarde langzaam aan het terugwinnen. Het is beter voor ons individueel gezien, maar niet voor 'ons'. Dat is er niet echt meer in de zin van een romantische relatie.

Waarom is het ons niet gelukt om naar de commitment/toewijdingsfase te komen van onze relatie. Nou ja, ik dacht eigenlijk wel dat we daar waren inmiddels. Huisje, boompje, beestjes en zelfs twee wondertjes op de wereld gezet. Bijna een decennium samen, waarvan de laatste paar jaar ongelukkig samen. Hmmm. Waar is het mis gegaan...???

Ik was best een zelfverzekerd persoon heb ik altijd gedacht. Ik denk nu wel eens, zolang mensen het niet 'mis'-gebruiken. Ik zeg mis-gebruiken, omdat ik vooralsnog het gevoel heb dat het nooit met opzet is geweest. Dat we allebei een bepaalde richting in zijn gegroeid, en ik vatbaar was om maar te geven en te geven, waar ik eigenlijk op een rem had moeten trappen. Waar ik een bepaalde vorm van disrespect ervoer toen ik inging op bepaalde verzoeken om dingetjes anders/op haar manier te doen. Dat probeerde ik dan ook wel, maar 'old-habits-die-hard'. Niet 'hard enough'. Het was nooit goed genoeg leek het wel vanuit mijn perspectief.

Maar dit is misschien nooit een bewust iets geweest van mijn vrouw. Ik denk dat we een ongezonde dynamiek hebben ontwikkeld, en in de loop van die jaren allebei zijn uitgegroeid tot een extremere persoonlijkheid van wat wenselijk was. Dat we elkaar de verkeerde richting hebben uitgewerkt met onze dynamiek. Dat er geen gezonde balans van geven en nemen is ontstaan, waardoor disrespect kon ontstaan en alles van kwaad tot erger is gegaan tot de bom ontplofte.

Loslaten

Ik heb er in ieder geval meer en meer vrede mee. Met het heden, en vrede met het verleden. Het is zoals het is. Ik leer niet veel nieuws meer van het verleden lijkt het wel. De afgelopen weken heb ik gemaald, nagedacht over alles wat er gebeurt is, en naar de meta-communicatie geprobeerd te kijken. Initieel waar zij mis leek te zijn gegaan, daarna naar waar ik mis ging voor het andere deel.

Zelf-reflectie

Ik heb er denk ik veel van geleerd, en dat het voor mij in ieder geval het beste is om niet op geëmotioneerde momenten over belangrijke dingen te praten.

Dat ik even rust moet zien te behouden wanneer de emoties omhoog komen, of wanneer dat niet goed gaat, even afstand te nemen.

Dit gaat steeds beter, maar ik denk dat dit niet alleen door herhaling is nu, maar ook omdat de emoties minder rauw lijken te worden. Ik schiet niet meer vol als een moeilijke herinnering te binnen schiet. Dat was eerst wel anders.

Nu is het de tijd om de rest op orde te gaan krijgen. Tijd voor assertieve actie en de scheiding zo goed mogelijk op rolletjes laten lopen.

Voor mijzelf, voor de kinderen, voor ons als ouders.
Voor de kinderen, voor mijzelf, voor ons als ouders.