“I saw people who were hostile; they had felt so much hurt that hostility was their only defense against being crushed again.”

― Melody Beattie

Yep, dat ben ik op een recent moment ook nog even een keer geweest. Ik kon het gewoon even niet meer hebben na een periode van goede communicatie, die ineens wegviel, kil werd en tot een stoppen leek te komen.

Op zich was dat niet het probleem, maar toen ik dat kenbaar probeerde te maken en aangaf me niet welkom te voelen/buitengesloten te voelen, schoot de ander direct in slachtofferrol (ik zou de ander niets gunnen en dingen willen afnemen).

Ik voelde mij gekwetst over haar gekwetstheid. Ik wilde alleen mijn emotie/gedachte/gevoel delen, en deed dat ook op een rustige manier initieel. Toch sprong mijn codependente gedrag direct op toen de ander in de slachtofferrol sprong.

Om dit de kop in te drukken, het kwam echt uit het niets opborrelen (codependente gevoelens van onmacht), ben ik boos geworden op de ander. Er werd niet naar mij geluisterd.

Het vervelende was dat ik dus ook echt 'hostile' was, verbaal buiten proporties. En ja, ik denk dat het een verdediging tegen nog meer pijn was.

Gelukkig is dit een uitzondering, maar helaas niet een uitzondering die zelden voorkomt de laatste tijd. Dit soort uitbarstingen zijn gewoon niet goed voor mijzelf en de ander.

Ach ja; 2 ruzie, 2 schuld. Toch?