Ik schrijf hier lekker van mij af op deze site over de dingen die ik ontdek over codependentie bij mijzelf, Wat ik probeer om hier vanaf te raken, Waardoor ik wellicht terugval heb gehad, Én wat werkt en niet werkt voor mij.

Hieronder volgt een algemeen stuk over mijzelf en de mate van codependentie die ik tot op heden in mijzelf zie, en omdat ik lekker twijfel over mezelf (hoort er ook bij), de mate van codependentie die ik tot op heden in mijzelf denk te zien.

Ik ben codependent?

Ik denk dat ik tot een bepaalde hoogte codependentie vertoon(de), voornamelijk binnen mijn meest belangrijkste relaties. Met mensen die ooit voor mijn gevoel heel dicht bij mij stonden, en dichtbij staan. Directe familie, echtgenote, en wellicht ook wel richting mijn kleine kinderen (maar daar ben ik nog niet over uit en denk eigenlijk wel dat ik het niet richting de kinderen vertoon - mijn vrouw suggereert dit nu we in scheiding liggen na een periode van echtelijke ontrouw aan haar zijde). Door mijn codependente gedragingen, staan er een aantal nu niet meer dichtbij. Dat doet heel erg veel pijn als je codependente neigingen hebt.[1]

Wat is er gebeurd? Wat gebeurt er?

Ik in het verleden heb de emotionele band met bepaalde naasten verloren, en voelde mij machteloos om dit tegen te houden, buiten mijn macht. Ik was nog jong en emotioneel groeiende, denk ik. Ik kan de vinger nog niet helemaal op specifieke verliezen leggen eigenlijk, en in hoeverre mijn reactie een codependente reactie was, of misschien eigenlijk wel een normale reactie.

Ik heb geleerd (en doe dit soort dingen soms zelfs onderbewust) dat wanneer ik nog meer mijn best doe om geen enkele reden te laten bestaan waarom de ander mij zou willen verstoten uit onze emotionele relatie, het dan misschien wel goed blijft. Dat het najagen dus beter is dan om te stoppen met de ander van gedachten proberen te veranderen. Om niet die pijn van verlies te hoeven voelen, die voor mij ooit zo intens is geweest, en nog steeds is en ergens rondspookt in mijn onderbewustzijn. Ik doe dit dus bijna altijd, wanneer een geliefde ander zich van mij lijkt te verwijderen. Daarmee duw ik iemand ook weer verder weg en kan de cirkel zich vernieuwen. Push and pull.

En dat is de oneindige cirkel waar ik mijzelf in opsluit of laat opsluiten (Soms voelt het niet alsof ik er enige vat op heb. Ook al kan ik het prima rationaliseren, is dat wel vaak pas achteraf).

De overtreffende trap

Ik doe dit niet alleen wanneer ik iets heb gedaan waardoor de relatie verslechtert, nee ik doe dit bijna altijd, ook als er niets aan de hand is in de ogen van de ander.

Ik doe dit als ik maar denk te voelen dat de ander zich van mij weg beweegt. Wanneer ik voel dat de ander afstand wil...

Dit is overigens wel beperkt gebleven tot mijn echtelijke relatie. Dit is 1 van de redenen dat ik wel eens denk; 'Is het niet gewoon zo vanwege de situatie?'.

En wat doe ik wanneer ik wel iets heb gedaan waardoor de relatie verslechterd? Nóg meer mijn best om alles maar goed te doen, en voor de ander te doen. Mea mea mea culpa culpa...

Ik verlies mijn ik, ik benauw de ander, zit deze op de lip (allemaal met goede bedoelingen, vanuit het hart!).

Ik zie alleen niet dat dit eigenlijk geen goede bedoelingen zijn.

Dit zijn bedoelingen die vooral mijn angst en gevoel proberen te normaliseren, en op dat moment ben ik eigenlijk niet zo empathisch bezig als ik denk te zijn. Eigenlijk zijn mijn handelingen daarna een soort van valse empathie naar de ander. Empathie die in de eerste plaats mij dient. Oef. Dat is wel zwaar binnenkomende realisatie.

Ik opereer dus op basis van een angst, voor mij verborgen in het moment. Ik besef mij nu dat ik eigenlijk best egocentrisch bezig ben met het proberen te voorkomen dat ik iemand ga verliezen. En dat probeer ik te voorkomen door mezelf dan maar te verliezen, en mijn grenzen keer op keer te laten oprekken. Die valse empathie, die alleen op dat soort momenten vals is. Op zich moet ik gewoon leren loslaten op deze momenten.

De angst

Er is een angst bij mij om onze relatie te verliezen. Om deze persoon niet meer in mijn leven te hebben, om misschien wel eenzaam te zijn en vanwege mijn lage zelf-waarde. Ik hou toch erg veel van deze persoon, van de nabijheid, het dicht bij elkaar verbonden zijn, van de emotionele intieme band die ik voelde...

Soms ben ik degene die zich heel verbonden voelt, terwijl in verhouding de ander zich niet zo verbonden voelt als mij. Dit is op zich normaal, maar ik zie niet altijd de onbalans waar een gebalanceerd persoon deze wel zou zien. Zeker wanneer het op de relatie aankomt van de persoon die het dichtst bij je staat.

Omdat ik mijzelf ooit heb geleerd om een stapje gas erbij te geven wanneer ik iemand dreig kwijt te raken (of wanneer ik denk dat die persoon mij niet goed genoeg vindt), drijf ik de persoon in kwestie uiteindelijk alleen maar verder weg.

Dit is mijn vicieuze cirkel. Dit is mijn codependentie. Een codependentie die zich voornamelijk voordoet in mijn belangrijkste relaties.

If I am I because I am I,

And you are you because you are you,
Then I am and you are.

But if I am I because you are you,

And you are you because I am I,
Then I am not and you are not.

-Rabbi Mendel

Voetnoot - Overdenking

Ik ben volgens mijn echtgenote een heel ander persoon en alleen anders bij en naar haar, en niet naar de buitenwereld. Tja, ik twijfel af en toe ook wel of ik echt codependent ben. Is het niet gewoon de intensiteit van verdriet en onmacht wanneer je je liefde van je leven voelt wegtrekken? Dat je dan van najagen tot manipuleren overgaat om iemand te laten stoppen met je kwetsen? Dat je er alles aan doet om die persoon het licht te laten zien? Het is best manipulatief achteraf gezien. Liefde maakt blind?

 

Dat ik het najaag omdat de reciprociteit in de relatie door allerlei factoren langzaam verdwijnt? En je dit merkt, en eerst ruimte geeft (zoals het eigenlijk zou horen bij een gebalanceerd persoon?), maar geen effect merkt over de loop van een jaar tijd. Er dan achterkomt dat er sprake is van ontrouw en dan uit wanhoop en verdriet voor het aankomend verlies alles op alles zet om dit te herstellen, en jezelf op die manier in een codependente houding en rol plaatst? Is dat het niet gewoon en heb ik er maar tot beperkte mate last van? Ben ik niet gewoon een aardig, gevend mens? Die niet alles op een weegschaal legt, maar dat misschien maar beter wel kan gaan doen bij bepaalde mensen in zijn leven? En zodra ik mij bedreigd voel ik helaas op bepaalde vlakken zeker te veel mijn eigen grenzen over ben gegaan? En iemand mijn grenzen is overgegaan (zonder dat ik het wist, en later omdat ik mijzelf kwetsbaar opstelde)?

Het gekke is dat nu ik dit zo enige tijd probeer te doorgronden, ik dit eigenlijk alleen maar bij mijn vrouw deed. En ook nadat er van alles was gebeurd.

Ik heb een hechtingstest[1:1] gevonden, die ik heb ingevuld op basis van hoe ik mijzelf zag voordat er blijk van ontrouw was binnen ons huwelijk:
hechtingstest uitslag normaal

En dit is hoe ik er tot een paar weken geleden in stond:
hechtingstest uitslag stressvol

Ik begin voor mijn gevoel met de dag meer richting mijn normale situatie te gaan. Misschien is mijn reactie niet eens zo heel abnormaal. Ik moet wel toegeven dat ongeacht mijn echtelijke relatie, ik toch wel iemand ben die conflicten liever uit de weg gaat. Daar kan ik vast wel aan werken. Ook al zou mijn uitslag aangeven dat ik juist niet avoidant ben, zelfs nu niet. Nah ja, de test ging dan ook wel over romantische relaties, en niet over werk-relaties of vriendschappelijke relaties.

 


  1. Gebruikte test: Attachment Styles and Close Relationships ↩︎ ↩︎