Onze loyaliteit.
Onze eerlijkheid.
Onze gewilligheid om hun perspectief aan te nemen.
Onze vaardigheid om onze partner te ondersteunen.
Om ze te accomoderen.
Om ze onvoorwaardelijk lief te hebben.
Om nooit op te geven, omdat je niet opgeeft bij iemand van wie je houdt.
Om te geven, omdat dit is wat je wil doen voor iemand waar je van houdt.

Maar er is weinig tot geen wederkerigheid.

Of er is onvoorspelbare wederkerigheid, en daarmee tussentijdse bevestiging van wederkerigheid. Je weet nooit wanneer je de partner mag ervaren waarmee je denkt samen te zijn: geweldig, liefdevol, begripvol. Je blijft hierdoor proberen om die persoon naar buiten te brengen, en wel door die tussentijdse bevestigingen. Je probeert hiermee de werkelijkheid in lijn te brengen met jouw perspectief van werkelijkheid, en op het moment dat dit lukt, voelt alles. gewoon. zo. goed.

En we vertrouwen onze gevoelens op het moment dat ze ons wereldbeeld ondersteunen en bevestigen.

We vertrouwen niet op onze gevoelens wanneer onze partners de tegenpool van onze overtuiging weerspiegelen. Wanneer onze gevoelens anders zijn dan wat we verwachten, of ver van waar we denken dat ze zouden moeten zijn, keuren we ze af. Niemand wil een irrationeel, onlogisch persoon zijn.

En dus minimaliseren we onze gevoelens, en vervolgens rechtvaardigen we de ander zijn/haar handelingen en keuzes voor onszelf.

Een onveilig persoon, gaat op een andere manier om met zijn/haar gevoelens.

Voor hen, zijn gevoelens gewoon feiten. Als ze zich een bepaalde manier voelen, veranderen ze hun realiteit naar hun gevoelens. Ofwel 'gaslighting'. Omdat je de realiteit niet kan veranderen, maar je wel andermans perceptie van realiteit kan veranderen, verander je daarmee je eigen perceptie en geheugen.

Wanneer een 'veilig' persoon hun gevoelens dan aan de kaak stelt, kan het zijn dat ze het verkeerde script volgen, het verkeerde paradigma. En dus vragen ze zichzelf af wat er aan de hand is met hun gevoel, omdat ze in de war zijn geraakt. Ze raken vast in een hamsterwiel van het proberen uit te vogelen wat er aan de hand is. Ze willen onderbewust de realiteit weer reëel maken. De realiteit weer begrijpen.

Een 'onveilig' persoon vraagt zich niet af of hun gevoelens wel kloppen. En wanneer ze intens voelen, vragen en beschuldigen ze iedereen en alles. (Tenzij hun misbruikend gedrag een inverse is, en ze zichzelf denigreren en kastijen zodat hun partner voor hen gaat zorgen.)

Over het algemeen, is de focus van het slachtoffer gericht op wat zij zelf fout doen en wat ze beter zouden kunnen doen. Hoe ze de relatie kunnen repareren/redden, en wat hun partner nodig heeft.

Daarmee is de focus van de misbruiker gericht op wat het slachtoffer fout doet en wat ze beter kunnen doen en hoe ze elk probleem kunnen oplossen en hoe ze hun eigen behoeften kunnen vervullen. En hoe ze de wensen van de misbruiker kunnen interpreteren als eisen.

Het slachtoffer is niet gefocust op het vervullen van hun eigen behoeften wanneer ze dat wel zouden moeten zijn.

De misbruiker is gefocust op het vervullen van hun eigen behoeften wanneer ze dat niet zouden moeten zijn.

Wiens behoeften moeten worden vervult om de relatie te laten werken?
Wiens behoeften hebben de prioriteit?
Wiens behoeften zijn een realiteit, en definiëren een relatie?
Welke partner is bijna onherkenbaar geworden?
Welke partner heeft de macht?

We denken vaak dat macht/controle een verbaal iets is, maar het kan non-verbaal en subtiel zijn.

Een hoarder bijvoorbeeld, beheerst alles in een huis door hun egoïstisch opeisen van leefruimte. Een 'onattente' echtgeno(o)t(e) kan controllerend zijn door de ander nooit te vertellen waar ze zijn en wat ze aan het doen zijn. Als er kinderen bij betrokken zijn, hoe maak je plannen? Hoe verdeel je eerlijk de taken die bij het opvoeden van kinderen horen? Iemand die liegt of informatie achterhoudt, beheerst hun partner door hen autonomie te ontnemen. De partner kan hierdoor geen besluiten nemen voor zichzelf.

Soms is het moeilijk om dit soort gedrag te zien voor wat het is.

Zeker wanneer de misbruiker een slachtoffer lijkt, en zich zo gedraagd, en wellicht eerder een slachtoffer is geweest. Ze hebben misschien onzekerheden waarvan ze verwachten dat hun partner ze voor hen managet. Misschien is hun eigenwaarde enorm laag en is dit de enige manier waarop hun eigenwaarde (tijdelijk) versterkt raakt: Door de overweldigende en gerichte aandacht die hun partner hen schenkt.

Je kan veel halen uit de focus van een persoon, en wiens perspectief ze aannemen.

Wanneer ze iets zeggen zoals: "Ik weet niet hoe je met mij om kunt gaan. Ik ben zo slecht/verschrikkelijk/verdien het niet ... het moet vast heel zwaar voor je zijn", nemen ze zeker niet het perspectief van een ander aan. Nee, ze projecteren hun eigen perspectief op iemand anders.

Een manier om te achterhalen of een persoon een 'veilig' of 'onveilig' persoon is, is door te kijken naar hun eigen grenzen.

Nemen ze verantwoordelijkheid voor hun 'kant van de straat'?
Nemen ze verantwoordelijkheid voor zichzelf?
Nemen ze verantwoordelijkheid voor iemand anders (kinderen uitgesloten)?
Nemen ze verantwoordelijkheid voor iemand anders' gevoelens?
Verwachten ze dat anderen verantwoordelijkheid voor hun gevoelens nemen?

Slachtoffers vallen voor een dergelijk persoon omdat we ons prettig voelen bij hen, en hoe zij onszelf laten voelen.

...omdat we fysiek aangetrokken zijn, omdat er chemie is, omdat we voelen dat we gezien worden en we voelen ons opperbest. Omdat we ons graag een toekomst met deze persoon voorstellen. Wanneer we het niet prettig meer vinden hoe we ons voelen bij een ander, is het moment dat 'onveilige' mensen dingen anders doen en andere verwachtingen hebben, ten opzichte van een 'veilig' persoon.

Onveilige mensen voelen zich gerechtigd.
Onveilige mensen hebben zwakke grenzen.
Onveilige mensen hebben dubbele standaarden.
Onveilige mensen zijn onvoorspelbaar.
Onveilige mensen zijn allergischvoor schuld.
Onveilige mensen zijn op zichzelf gefocust.
Onveilige mensen proberen hun eigen behoeften te vervullen, ten koste van anderen.
Onveilige mensen zijn aggressief, emotioneel en fysiek.
Onveilige mensen hebben geen respect voor hun partner.
Onveilige mensen vallen anderen op de persoon aan.
Onveilige mensen vallen het karakter aan in plaats van dat ze het mensen op gedrag aanspreken.
Onveilige mensen zijn niet zelf-bewust.
Onveilige mensen hebben weinig of onvoorspelbare empathie voor hun partner.
Onveilige mensen kunnen hun wereldbeeld niet aanpassen op basis van onweerlegbaar bewijs.
Onveilige mensen zijn verslaafd aan 'moeten'.
Onveilige mensen hebben onredelijke standaarden en verwachtingen.

Slachtoffers zijn ook in staat om voor iemand te vallen omdat deze, onbewust voor het slachtoffer, aan de emotionele behoeften voldoet.

Onvervulde behoeften uit de jeugd, of behoeften die op een bepaalde manier worden behandeld die bekend en veilig aanvoelen.

Één van deze behoeften die vaak maar weinig ter discussie staat, is de behoefte van aanraking. Voor een kind dat het slachtoffer van misbruik is geworden, is door het leven gaan zonder ooit aangeraakt te worden, traumatiserend. Wanneer er dan iemand is die deze fysieke oerbehoefte vervuld, is het gevoel dat dit geeft overweldigend, bedwelmend.

Aanraking is zo fundamenteel voor ons welzijn, zo'n primair en fundamenteel iets, dat babys die niet worden aangeraakt zich niet ontwikkelen, en zelfs kunnen overlijden. Experimenten van Harlow toonden aan dat baby aapjes een liefdevolle, aanrakende moeder verkiezen, zelfs wanneer de liefhebbende moeder geen melk heeft en de non-liefhebbende moeder dat wel heeft.

De persoon die iemand aanraakt, welke een lange tijd niet is aangeraakt, kan een persoon worden voor de onaangeraakte persoon, welke misschien niet meer kan loslaten. Ook als ze niet doorhebben waarom.