Niet daadwerkelijk, maar zo voelt het wel. En nu ze overleden is, zie ik haar steeds voor me, alsof ze niet is overleden. We hebben kinderen samen en zijn nog aan het scheiden. Mijn vrouw is overleden, en ik zal haar altijd van tijd tot tijd voor mij zien, met haar praten over de kinderen, alsof het huishouden nog in tact is, en of ze nog leeft. Maar eigenlijk is mijn vrouw alweer bijna twee jaar dood, en nog steeds zie ik verschijningen van haar, fantomen...

Dit is het moeilijkste. En dan begrijpen mensen niet helemaal waarom ik zo slecht slaap, toch wel teveel drink, en teruggetrokken ben.

Ik besefte het mij eigenlijk vandaag pas. Ik mis haar, maar wie haar plek heeft ingenomen, ken ik eigenlijk niet. Maar ik kan haar ook niet als onbekende zien, want het is de geest van degene met wie ik mijn leven heb gedeeld, opgebouwd en kinderen mee heb gekregen. Ik wil haar niet meer zien en toch wel, ik wil verder, maar dat zal niet zo maar gaan.

Het zal moeten slijten, totdat de emoties er niet meer zijn, de gevoelens. Niet dat ik nog een relatie met haar zou willen, never nooit niet. Ik heb haar vergeven voor mijn eigen helingsproces, maar het goedmaken kan ze nooit.

Zucht... Gelukkig komt de scheiding elke dag dichterbij. Misschien worden de verschijningen dan ook minder, en kan ik verder in mijn eigen genezingsproces.

Ik denk dat ik het wel een keer ga bespreken met een aantal mensen om mij heen, die niet begrijpen hoe moeilijk dit is. "Luister, mijn vrouw is overleden, maar ik zie haar 'geest' nog steeds regelmatig voor mij. Vind je het gek dat ik mij terugtrek op mijzelf, bijna niet slaap en teveel drink?"

Het enige wat denk ik moeilijker is in een mensenleven, is je eigen kind moeten begraven.

hurt