Gisterenavond hadden ik en mijn vrouw een gesprek waar zij eindigde met ik ben niet boos, maar teleurgesteld. Ik heb ten tijde van het instorten van onze relatie, een maand of 6 geleden, aan mijn ouders gedeeld wat er allemaal speelde. Ik zie ook wel codependente neigingen bij mijn ouders, de 1 wat meer dan de ander. Gevolg is nu ook wel een beetje logisch. Het contact tussen hen en mijn vrouw, moeder van hun kleinkinderen, is bar slecht. Natuurlijk nemen zij haar kwalijk voor haar aandeel, maar wat ik ook zeg en doe, ze zien mijn aandeel niet. Goed, ik accepteer niet de schuld voor haar overspeligheid, maar wel mijn deel in onze disfunctionele relatie.

Ik ben mij zeer zeker bewust van mijn aan- en afhankelijkheid die ik zelf heb gecreëerd, op basis van mijn verleden. Mijn aversie voor onenigheid heeft wel degelijk roots in de periode dat ik ben opgegroeid. Gecombineerd met de onverzadigbare drang van mijn moeder om maar te zorgen voor mij en anderen, welke ik voor een deel heb overgenomen, was ik geen gezond mens in onze relatie. Het begon goed, maar ik ben mezelf kwijt geraakt.

Mijn moeder heeft een moeilijke jeugd gehad en dat is de basis van haar zorgzaamheid naar anderen. Ik denk dat het zo is gegroeid, omdat ze op die manier nooit in de situatie kan komen waar men haar zou kunnen betichten van egoïsme, en van het niet geven om andermans problematiek. Het niet kiezen voor zichzelf. Ik heb mijzelf bewust en onderbewust ervan overtuigd dat dit goed is.

En, het is ook goed, maar niet wanneer het een alles verslindende drang kan worden om het maar zo te doen, en jezelf weg te cijferen wanneer anderen een beetje druk uitoefenen.

Anyways, mijn ouders, en vooral mijn moeder, is nu nog steeds boos op mijn vrouw over wat zij mij allemaal wel niet heeft aangedaan. En ja, het is niet goed, maar het is tevens niets meer dan een symptoom van onze relatie, waar zij ook nog haar eigen verleden heeft wat haar parten kan spelen op sommige momenten. En ik mijn verleden, wat mij parten speelt.

Ik wil mijn vrouw eigenlijk nog graag bedanken voor haar opmerkingen gisterenavond, maar ik weet niet of ik er goed aan doe. Geen woorden, maar daden.

Ze gaf aan dat ze me heeft zien groeien de afgelopen tijd, maar ja, het is denk ik te laat voor ons. Niet te laat voor ons als individuen.

Tja, wat moet je ermee? Is er nog een kans voor ons? Moeten we dat nog wel willen? We zijn echt een heel goed team, wanneer het op de kinderen en het huishouden aankomt. Ja, het is niet perfect, maar we zijn goed genoeg. De emotionele band als partners is wel aan het verdwijnen, maar daar hebben we ook voor gekozen.

Nu het huis dit weekend is getaxeerd, en we wachten op de uitslag, lijkt het verder voorbij dan ooit. Ik hou nog steeds van haar, maar ik hou ook steeds meer van mijzelf. Ik kan het mijzelf vergeven omdat ik weet dat ik er nu aan werk om een beter persoon te worden. Ik struggle nog steeds wel met van alles zoals grenzen en duidelijk mijn gevoelens communiceren, zonder in zwart-wit te vervallen, maar het gaat beter.

Uitdaging voor deze week: Mijn ouders toch nog maar weer eens vertellen dat ik ook echt mijn problemen heb en heb gehad, zoals ik ook iedere keer weer heb gedaan wanneer ik hen vertelde over de pijn die ik had van de overspeligheid van mijn vrouw. Zucht. Mijn ouders zeggen bijvoorbeeld ja, ik zal haar bedanken voor het stuk taart wat ze mee had gegeven, en doen het vervolgens niet. Fucking irritant. Gewoon geen reactie. Geen dank je wel, niets.

Flauw, begrijpelijk, onbegrijpelijk, frustrerend. Nu maken ze mij weer deel van iets wat niet mijn strijd hoeft te zijn. En toch voel ik mij verantwoordelijk, want ik heb vertrouwd in mijn ouders, tevens gevraagd of ze in ieder geval normaal en beleefd kunnen blijven, maar helaas, mijn vertrouwen daarin is beschadigd. Tijd voor een pittig gesprek. Dit is ook mijn rommel, maar ik hoef het niet goed te maken en op te lossen. Ik ga nog 1 keer aangeven dat ik hier echt niet van gediend ben. En dan zoeken ze het maar uit.

Ik ga werken aan mijn aan- en afhankelijkheid van mijn vrouw, ook al is er misschien niets meer te redden. Mijn fouten zijn mijn fouten, die van anderen zijn niet mijn probleem. Ik kan rustig aangeven als ik iets niet kan waarderen omdat het negatieve invloed heeft op mij, maar ik ga het niet voor anderen oplossen!

Own your own mistakes, achievements and problems first, the rest comes later

- Mr. Codependent