Eerder schreef ik al over mijn collega die kwam vertellen dat hij en zijn vriendin toch uit elkaar gingen na 21 jaar. Ik had gezegd, als je een keer wil kletsen, mijn deur staat altijd open. Vandaag was dat moment er.

Hij had al goed doorgepakt na afgelopen keer, en had al wat dingen uitgezocht en vroeg mij wat dingen. Hoe regel je het met je kind, de uren, het co-ouderschap, wat moet er op papier, kunnen we dit zelf of is het beter als er een derde partij helpt, etc.?

Ik kon hem wat tips geven, wat bronnen aanraden om over te lezen en vertellen dat de overheid het vooral heel belangrijk vindt dat er een ouderschapsplan wordt opgesteld en dat ze eigenlijk gewoonweg kijken naar het kind en de scheiding. En dat is eigenlijk wel heel erg goed geregeld in Nederland.

Ook leerde ik wat details en de reden voor zijn vriendin was naar aanleiding van een gesprek dat ze met iemand die ze kende had gehad: 'Je leeft maar 1 keer.' Wat een dooddoener. Weet je waarom? Wanneer deze stelregel, waar ik het overigens helemaal mee eens ben, wordt gebruikt als aanleiding voor het niet meer samen verder gaan, is dit een verkapte manier om een reden van uit elkaar gaan te geven naar de ander in de relatie, maar op een niet zo'n nette respectvolle manier eigenlijk: Ikke, ikke en jij bent niet goed genoeg om mij gelukkig te maken. Dat is gechargeerd wat er eigenlijk wordt gezegd. En wat is het dan wat die persoon mist in de relatie? Gewoon heel simpel, oppervlakkige verliefdheid. Want dat zoeken ze dan. Hetgeen ze hebben is gewoonweg niet goed genoeg meer. Bekend maakt onbemind.

Stabiliteit, houden van, betrouwbaarheid en bekendheid. Ze zijn het allemaal niet meer waard. In plaats daarvoor kiezen ze graag voor spanning en avontuur, instabiliteit, verliefd zijn op, en nog meer van dat soort oppervlakkige, tijdelijke dingen. Over een paar jaar is het weer hetzelfde laken en pak als ze iemand vinden waar ze dan toch weer de stabiliteit gaan zoeken. De sleur is er toch weer.

Wat ga je dan doen? Weer weg flikkeren en nog maar een keer opnieuw beginnen? En dan, heb je geen maatje meer straks die er voor je is wanneer je ouder bent. Niet die persoon waar je zoveel lief en leed mee hebt gedeeld.

Tja, als je dat allemaal prima vindt, en graag de 'puber' uithangt, moet je dat zeker doen. Ja, ik trek hier nogal hard tegen van leer, ik weet het. Mensen moeten lekker zelf doen wat ze willen, maar vaak doen ze dat dus ook, en kijken niet naar de schade die ze om zich heen aanrichten.

windmills
Photo by Henry & Co. / Unsplash

Je ziet het overal in de maatschappij. Uitgekeken op je telefoon? Koop even een nieuwe. Knoop kapot van je korte broek? Koop een nieuwe. Computer loopt niet meer zo snel als vroeger? Koop een nieuwe. Dagelijkse sleur zat? Ga lekker scheiden. Wat is het volgende? Kind beu? Gooi het in een tehuis? Gelukkig kan dat laatste niet zo makkelijk... nog...

Het is een consumptiemaatschappij. Wat is er gebeurd met het naai setje en de knoop er opnieuw aanzetten? Je telefoon gebruiken tot ie op is? Een keer je computer opschonen? Wat is er gebeurd met het door dik en dun voor elkaar gaan... ook als er dagelijkse sleur is ontstaan? Ja, er zijn er veel die het dan toch proberen op te lossen door weer tijd voor elkaar te maken, maar vaak is het dan al te laat. De wegwerp cultuur lonkt. Gewoon weer lekker daten, verliefd zijn, en dan 2 jaar verder, of eerder, weer naar de volgende. Tevreden zijn, dat is best moeilijk tegenwoordig, zo lijkt het. 40% van de huwelijken loopt uit op een scheiding vandaag de dag. En dat kan,.. prima. Ik vermoed dat het ook komt omdat het tegenwoordig financieel, sociaal en economisch best makkelijk is om als alleenstaande rond te komen. En dat het sociaal steeds makkelijker geaccepteerd wordt. Dat er zelfs vaak een draai aan wordt gegeven van: Wat goed van je, dat je voor jezelf kiest! Egocentrisme voert de boventoon. Zolang je zelf maar denkt dat je gelukkiger bent, is het 'high-five' man.

Goed, ieder zijn ding, maar ik weet wel dat ik daar niet gelukkig van wordt. Wegwerp cultuur is zoals het is, en ik kan het prima hebben met objecten, maar zodra het om mensen en relaties gaat, dan word ik er een beetje recalcitrant van.

Lang leve de oppervlakkigheid! /s

Noot: Mijn ex-schoonmoeder noemde het laatst met een mooi woord: Wispelturig. Dat is nog enigszins netjes zeg maar.