Omdat ik last hebt van die eenzaamheid en dan vooral die gevoelens van eenzaamheid, ga ik weer malen. Waarom ben ik ook alweer eenzaam? Oh ja... omdat we gaan scheiden. Waarom gingen we ook alweer scheiden? Omdat mijn vrouw niet meer verder wil/kan met mij. Waarom wil ze dat niet meer/kan ze dat niet meer? Omdat ze vrijgezel wil zijn, ongebonden zijn. Waarom? Zodat ze vrij seks kan hebben met wie ze wil. Hoe is het zover gekomen? Nou ja, trauma door ontrouw vanuit haar zijde. Ik niet te genieten, tja, nagel aan de doodskist.

En dan ben je toch weer even boos. Boos over wat je is aangedaan. Boos dat jij nog zit met gevoelens voor haar, ook al gaat het steeds beter. Ik kan ze steeds vaker laten bestaan zonder intens verdriet en verlies te voelen, maar soms heb je nog een moment van terugval. Zoals vandaag.

En dan lees je ergens het volgende:

"Fuck You for cheating on me. Fuck you for reducing it to the word cheating. As if this were a card game, and you sneaked a look at my hand. Who came up with the term cheating, anyway? A cheater, I imagine. Someone who thought liar was too harsh. Someone who thought devastator was too emotional. The same person who thought, oops, he’d gotten caught with his hand in the cookie jar. Fuck you. This isn’t about slipping yourself an extra twenty dollars of Monopoly money. These are our lives. You went and broke our lives. You are so much worse than a cheater. You killed something. And you killed it when its back was turned.” ― David Levithan, The Lover's Dictionary

en dan denk je: Ja! Godverdomme wat een kutstreek!

Even een paar keer diep ademhalen, en weer verder.