Af en toe bekruipt, overvalt en overmeestert een overweldigend gevoel van eenzaamheid mij. De laatste dagen wat vaker. Het is niet dat ik weinig contact met anderen heb, maar dat is eigenlijk geen echt 'contact'. Dat is gewoon via Whatsapp of wat dan ook. Het is ook niet dat ik geen dingen onderneem (misschien iets meer erop uit zou mogen), het is een soort van eenzaamheid qua intimiteit lijkt het wel.

Het gevoel wat mij dan overmeestert richt zich veelal op het geen beste maatje meer hebben, geen partner meer hebben waar je naar thuis komt. Geen 'veilige' persoon waar je lief en leed mee deelt, gaat delen. Geen persoon die je een warme knuffel kan geven, die je het gevoel geeft, ik ben er voor je.

Mijn toekomstbeeld is statische ruis geworden. Wat zou ik er veel voor overhebben om weer samen met iemand iets moois op te kunnen bouwen, of het toch opnieuw proberen met mijn vrouw.

De tijd passeert mij, het kan mij niet schelen. Er is niets om mij op te richten op dit moment. Ik doe mijn werk, maar het is maar werk. Ik maak het huis schoon, doe de was, voor 1 persoon koken heb ik niet echt veel zin in (maar zou ik wel moeten gaan doen), ik kijk de series die ik volg, ik ga af en toe sporten, lees een zelfhulp boek, speel een paar online games, schrijf wat op mijn blog. Ik heb een echt levensdoel nodig man.

Jawel, ik heb mijn kinderen, en hoe geweldig ik dat ook vind en hoe geweldig ze ook zijn, zodra dat nare gevoel een gaatje ziet, dan is het zo verdomt moeilijk om het weg te ademen, weg te denken.

Nu is het gewoon het leven zonder doeleinde. Het laten passeren van de tijd. Ik moet er niet aan denken om op zoek te gaan naar iemand waar ik samen een leven mee kan opbouwen. En dan bedoel ik de zoektocht met name. Die tocht die vast wel weer bol zal staan van de teleurstellingen, die kan ik er nu even niet bij hebben.

Let's face it, Ik word er niet jonger op, de meesten zijn gesetteld inmiddels, of daar druk mee bezig. Ik heb wel zin om te bouwen, maar weinig in het leggen van het grondwerk hiervoor.

Ik weet dat ik eerst gelukkig met mijzelf moet worden, voordat er ruimte is voor iemand extra in mijn leven. Ik vind het maar moeilijk om gewoon gelukkig te zijn met mijzelf en de dingen die ik bereik/bereikt heb en doe in mijn leven. Ik ben sowieso iemand die van afwisseling houdt op een hele hoop vlakken, maar dat geldt vooral voor werk.

Wat een chaos deze blogpost. Nah ja, het zijn dan ook maar gewoon de gedachten die over mij heen komen. Nu ik dit zo type, is het gevoel van eenzaamheid weer even naar de achtergrond verdwenen.

Until we meet again, loneliness. Morgen? Zelfde tijd? Pfff...