Hét boek over codependentie, van Melody Beattie. Ik heb het laatst maar eens besteld en ben nu eindelijk rustig er doorheen aan het bladeren. Zo kwam ik een lijst van codependente gedragingen en reacties tegen. Allemaal een beetje zwart-wit. Maar wel duidelijk genoeg om momenten naar voren te halen bij mijzelf waar ik dit gedrag deels of volledig vertoonde.

Probleem

Het probleem voor mij is dat deze kenmerken zodanig zijn verwoord dat ik denk dat iedereen wel eens een keer zo heeft gereageerd op een situatie. Ik vermoed dat het echt codependent is wanneer je dit bovengemiddeld/altijd doet in veel situaties. Ik ben nog maar net begonnen aan het boek maar lees lustig mee op plekken als /r/Codependency, en zie vooral veel 'gevoelige' mensen die lijken te vechten met codependentie.

Antwoord

Het antwoord is vaak dat mensen emotionele baggage overnemen van een persoon, vaak hun geliefde, en zich er druk over maken. Is dat dan zo raar? Is dat niet een vorm van betrokkenheid? Ik denk niet dat dit per se een probleem van codependentie is, maar het wel een probleem is zodra de persoon die het met zich mee draagt, de ander ongevraagd gaat adviseren, controleren/proberen te beheersen, en te sturen. Ook dit zie ik niet als een vervelende handeling zelf, omdat ik weet dat dit vaak toch echt wel uit een goed hart komt. Ook is er de wens dat de persoon die problemen heeft, er aan uit weet te komen op basis van wat advies. Het is alleen niet iets waar de ander blijkbaar op zit te wachten. Anders zou deze je vragen wat jij er van denkt en vindt.

Ik zie ook niet echt een probleem in het ongevraagd aan te bieden. Dat moet toch kunnen? Zolang het maar advies blijft. Ik zie wel een probleem op het moment dat de ander het advies niet aanneemt, en de codependente persoon dit persoonlijk opvat, of blijft aandringen. Het moment dat het advies niet wordt aangenomen, is het moment dat je het dient los te laten.

Loslaten

Echt loslaten, niet blijven vragen of je nog andere hulp kunt geven, niet ongevraagd ander advies geven. Gewoon laten en wellicht op een later moment vragen hoe het gaat. Mentaal loslaten. That's it.

Dit alles geeft mij echter het gevoel van een gewone vriendschappelijke relatie. Er is toch wel wat meer in een romantische intieme relatie lijkt mij. Ik denk dan ook dat het in mijn geval om extremen zou gaan. Zwart-wit, zoals de beschrijvingen van codependente kenmerken in het boek van Melody Beattie. Alles of niets. De drang om het probleem op te lossen voor de ander, terwijl het niet aan jou is.

Wat doe je dan met het feit dat jij als persoon wellicht lijdt onder de problemen van je romantische partner? Alleen aangeven dat je het vervelend vindt, wat het met jou doet? En dan bedoel ik niet alleen de emotionele stress die het je geeft, de angst etc. Nee, dat het gevolgen heeft voor jou dagelijkse gang van zaken. Dat je bijvoorbeeld geen intimiteit voelt bij je partner zolang deze nog met deze problemen zit. Dat dit afstand creëert.

Afstand

Afstand is niet erg, als het maar niet weken aanhoudt. Hoe lang geef je iemand de ruimte?

Zolang jij er mee om kan gaan? Ik denk dat dit het juiste antwoord is. Uitgaan van je eigen perspectief. En je grens dan goed bewaken. Niet zeggen, okay ik geef het nog even op het moment dat het verkeerd begint te voelen. Want dan ga je op een gegeven moment overkoken en kan je het niet meer goed aangeven, wat weer allerlei moeilijkheden met zich mee brengt in een al moeilijke situatie. Periodiek uiten waar je mee zit. Niet opkroppen. Dat werkt niet.

Dus eigenlijk moet je je niet eens druk maken over wanneer het wel en niet het goede moment is. Want ook dat is codependent gedrag. Gewoon aangeven wanneer er voor jou een momentje is, vertellen, laten gaan en weer door.

En toch geeft mij dat een gevoel van oppervlakkige, ondiepe intimiteit.

1 keer aanbieden, en als de ander daar niet meer op terug komt, betekent dit voor mij gewoon een vergroting van de emotionele afstand tussen elkaar.

Dat kan dan wel weer terugkomen op een ander moment misschien, maar dat loslaten heb ik te vaak moeten doen. Eigenlijk is het gewoon zo dat mijn relatie gedoemd was te mislukken, omdat we beiden niet heel zijn/waren.

Bagage

Ik heb mijn eigen bagage, net zoals iedereen. Het escaleren van mijn huwelijk zit em eigenlijk in het feit dat ik harder naar mijn geliefde ga rennen wanneer er sprake is van het continue groter worden van de intieme afstand naar de ander. Mijn geliefde ging juist harder wegrennen bij persoonlijke problemen.

Dit gaf mij weer het idee dat het aan mij lag, en ik kon niet dichtbij genoeg komen om te achterhalen wat er aan de hand was, om het te begrijpen. Waarschijnlijk is het zo gegroeid op een al aanwezige basis van ontwijkende hechtingsstijl in mijn toen geliefde. En dat is alleen maar versterk door onze beide hechtingsstijlen.

We passen gewoon echt niet bij elkaar.

Nu zeker niet meer in ieder geval. Het is Schluss.

Pursuer & Distancer

Mijn manier van omgaan met emotionele problemen die ik bij mijzelf herken is eigenlijk altijd de nabijheid zoeken met een ander, en erover praten. Laag ontwijkend. Mijn partner lost liever alles zelf op (door haar historie en zich hierdoor nooit kwetsbaar op kunnen willen stellen), en zoekt direct afstand. Vice versa, wanneer mijn partner problemen heeft met mij, zie ik het direct als vervelende kritiek.

De 'pursuer' en de 'distancer' zoals ze dat mooi noemen. Dan krijg je een bijzonder moeilijke dynamische dans.

Ik heb nog niet bedacht wat een goede partner voor mij zou kunnen zijn, want het is zo verleidelijk om de pursuer rol weer op mij te nemen. Misschien iemand die niet zo graag heel hard wegrent, en dus een behoorlijk ontwijkende stijl heeft. Misschien moet ik ook wat minder najagen in het algemeen.

Minder extra gaan geven bij gebrek aan reciprociteit. Bij jezelf blijven!

Wie ik denk ik graag wil vinden om mijn leven mee te delen, is iemand die niet ontwijkend is in de basis. Iemand die kwetsbaar durft te zijn. Gewoon eigenlijk een veilig gehecht iemand.

Als ik dan nog wat kan doen aan mijn angstige hechting die soms ontstaat (meestal pas in het geval van iemand die ontwijkend is/wordt, ga ik over mijn grenzen heen -ik loop graag marathons of zo haha- ), moet het toch ooit een keer goed gaan.

Nah ja, het is een tijd goed gegaan. We zijn niet voor niets zeker 4 van de 8 jaren gelukkig samen geweest. Natuurlijk niet 100%, maar dat is ook normaal. Het is pas in die laatste 4 jaar van redelijk veel gelukkig naar bijna altijd ongelukkig samen zijn geraakt.

Dit alles door de toxische dynamiek van distancer en pursuer.