/ persoonlijk

Elke dag is er één

De laatste weken zijn weken geweest van dagelijkse sleur. Is dat goed? Mijn gedachten over de scheiding zijn een beetje naar de achtergrond, maar ze zijn er nog wel dagelijks. De laatste 2 dagen waren uitputtende dagen en ik was elke avond echt moe van het werk overdag. En die avonden had ik flashbacks als ik mijn ogen even dicht deed. Flashbacks in de vorm van beelden van emotioneel intense momenten, toen het nog goed was. Toen ik dacht dat wij echt gelukkig waren.

En dan lees je ergens een bericht van iemand waarvan zijn ouders op 9-jarige leeftijd besloten te gaan scheiden omdat de liefde op was. En hoe hij het verdrietig vind dat hij zijn ouders niet genoeg heeft geknuffeld, en nu hij 29 is dit eigenlijk pas beseft. Tieners zoeken natuurlijkerwijs die afstand, en voor hem was het uiterst pijnlijk om zijn ouders te zien scheiden op die leeftijd. Hij beschreef het erg mooi en verdrietig en dat raakte mij. Ik moest aan mijn dochters denken. Die opgroeien met het idee dat pappa en mamma niet van elkaar houden. Hart-verscheurend. Dat ze dit mee krijgen van ons. Dat je 'gewoon' maar op kunt geven in een relatie waar jonge kinderen zijn. Eugh. Misschien zien ze dit zo niet, omdat me niet kan bedenken hoe dat voelt, daar ik geen gescheiden ouders heb.

Anyways, zo vlug als die emoties en flashbacks kwamen, zo vlug kon ik ze ook weer loslaten. En weer terug naar het heden keren. Naar wat er op dit moment afspeelt.

Het gaat goed en het is een goed gevoel dat ik dit kan, maar eigenlijk maak ik me ook wel weer een beetje zorgen dat ik door dit alles een zombie aan het worden ben. Iemand die zijn emoties te goed onder controle heeft. Zo goed onder controle dat ik wel een traantje zou kunnen wegpinken bij het verhaal hierboven, maar het gewoon niet doe. Ik zou het wel hebben gedaan in het verleden. Zo heb ik ook nog wel eens een traantje bij een emotioneel moment in een film of serie. Dat ik gewoon die emoties weer laat gaan, en er niet even bij stil blijf staan. Bij dat gevoel. Dat ik dus dichter van mijzelf weg stap, van wie ik ben, naar wie ik was. Gelukkig voel ik deze momenten nog wel, en kan ik ze loslaten. Ik zou graag zo blijven. Niet doorgaan naar de andere kant, de zombie. Die maar door het leven gaat en niet echt iets voelt. Ik denk dat ik aan het veranderen ben. Misschien ben ik wel aan het genezen.

Ik weet niet wat ik hier van vind, ik laat het maar even gebeuren. Een keer goed slapen is misschien ook wel een oplossing ;-).

Mr. Co Dependent

Ik ben er recentelijk achter gekomen dat ik codependente neigingen heb. Eigenlijk wist ik dit al langer, maar nu zie het nu ook echt. Ik leer het accepteren en probeer mijn leven opnieuw op te bouwen.

Lees meer