/ persoonlijk

Goed, maar wat heb ik er aan?

Gisteren had ik wel een goed gevoel over de complimenten van mijn psycholoog dat ik en mijn vrouw na alles wat er gebeurd is, er zo goed mee omgaan. En dat hij dit niet niet vaak meemaakt. Ook van een familievriendin die in dit vakgebied opereert, kreeg ik exact hetzelfde te horen.

Dit geeft wel een beetje een gevoel van trots, en ik ben vooral blij voor onze kinderen dat we het zo op kunnen lossen nu, maar het verandert niets aan de pijn van het verlies. Het verdriet. Vandaag is weer zo'n leuke dag. Ik wil het liefste in bed kruipen en alles vergeten. Dat het er niet is, niet was. Zo'n ongelooflijke pijn van binnen.

En dan helpt de radio ook weer niet hoor... Pfoe. Alles is een liedje over relaties en liefdesverdriet lijkt het wel.

Ik vind dit wel een mooi nummer. Het helpt met het afscheid nemen van wat ooit was, en misschien ooit nog zal zijn, in een ander leven. :-'(

TGIF, maar niet heus.

Het lelijke op dit moment is, dat ik van alles gepland heb dit weekend, om mijn gedachten maar te verzetten, maar ik zie er meer en meer tegenop naar mate het weekend nadert.

Gaat dit ooit anders zijn? Vast wel. Voelt het alsof het ooit anders gaat zijn? Nee.

Ik denk dat ik nu echt in de fase van verdriet ben terecht gekomen. Geen Ontkenning, geen woede, geen onderhandeling... Nee, ik ben onderweg naar de acceptatie-fase. Rationeel was ik daar sinds kort al, emotioneel begint het nu te komen. Intens verdriet van binnen.

En ik denk, ondanks alles, dat als mijn vrouw van gedachten verandert, ik het alsnog steeds zou willen proberen. Met voorwaarden, en met grenzen deze keer.

Mr. Co Dependent

Ik ben er recentelijk achter gekomen dat ik codependente neigingen heb. Eigenlijk wist ik dit al langer, maar nu zie het nu ook echt. Ik leer het accepteren en probeer mijn leven opnieuw op te bouwen.

Lees meer