/ loslaten

Spijt

Had ik gisteren rust in mijn hoofd, vandaag is het weer tumultueus. Oef. Ik las een bericht op r/Divorce, en die raakte mij precies waar mijn spijt zit. Ik herkende zoveel in het bericht waarin de auteur om advies vroeg. Zoveel overpeinzingen, vragen, verklaringen en een deurmat.

Beetje hard, een deurmat, maar ik zie precies mijzelf en dan wel de afgelopen 2 jaar. Iemand die zich afvraagt waarom er iets mis zou zijn met het fijn vinden om iets voor je partner te doen. Die daarnaast het vervelend vindt dat hij geen bedankjes krijgt van zijn vrouw voor alles wat hij doet in het huishouden.

Alle verborgen contracten die hij zelf niet ziet, maar het eigenlijk wel zijn. Dat hij een bedankje verwacht, maar kritiek krijgt, wat natuurlijk 180 graden is ten opzichte van een bedankje, en dus extra hard binnenkomt. Oei, auw. Herkenbaar.

Ik was een epistel aan het tikken waarbij ik hem probeer te helpen bepaalde inzichten te krijgen omdat hij op een glijdende schaal lijkt te zitten waar hij meer en meer van zichzelf wegcijfert, om maar een 'gelukkige' vrouw te zien.

Die op momenten dat hem iets gevraagd wordt voor de ander te doen, tegelijkertijd zijn eigen gevoelens wegcijfert en het doet. Niet aangeeft dat er eigen gevoelens zijn, de ander niet ziet dat hij daar iets voor 'opoffert', dus niet bedankt, en hij het wel verwacht.

Zucht. Zo was en ben ik ook (nog wel eens). Een deurmat.

Er is bij deze relatie nog geen sprake van ontrouw, dus er valt nog wat te redden. Maar hij moet grenzen gaan stellen, zelf-validatie toepassen, stoppen met verborgen/geheime contracten te maken en tijd voor zichzelf nemen. Hij moet juist nu loslaten, terwijl dit volledig tegen zijn natuur in gaat. Hij is namelijk de pursuer, en zij de distancer.

Zij daarentegen, moet intimiteit durven te tonen, dichtbij durven zijn en affectie geven. Ook al schreeuwt haar gevoel afstand, ofwel de distancer.

Hier is een mooi artikel over geschreven.

Ik hoop dat hij er nog wat aan heeft en het tij kan keren.

Het heeft bij mij wel weer wat losgemaakt, omdat ik voor een groot deel toch ook weer mijn eigen ervaringen heb opgeschreven, en mij dit het gevoel heeft gegeven onze relatie helemaal te kunnen doorgronden. Dit zou rust moeten geven. Het geeft mij echter nu weer het idee dat we dit kunnen oplossen. Dat als mijn vrouw het zou begrijpen zoals ik nu, we het zouden kunnen proberen te redden.

Wij kunnen best samen gelukkig zijn. Zeker nu ik al een aantal weken de ontrouw volledig heb weten te vergeven, of beter gezegd, heb weten te accepteren. Vergeven kun je alleen wanneer een ander er om vraagt. Ik heb het los kunnen laten.

Zo jammer, want ondanks alles en ondanks dat ik rationeel ben, emoties minder sterk zijn en ik deze onder controle heb, klopt mijn hart nog steeds een klein beetje sneller als ik mijn vrouw weer zie.

Wat is er toch mis met me? Is het omdat ik vanavond na lange tijd maar weer eens ga praten met mijn psycholoog? Ach ja, misschien idealiseer ik hetgeen ik dacht dat we hadden weer te veel. Of ben ik in staat om de slechte dingen de slechte dingen te laten en verder te gaan met haar?

Goed, ik kan dit wel willen, maar dat moet zij ook maar willen. Neh, die bal ligt niet bij mij.

Ik mis haar gezelschap, ik mis haar liefde, van toen het nog goed was.

Morgen is er weer een dag. Even doorbijten denk ik.

Mr. Co Dependent

Ik ben er recentelijk achter gekomen dat ik codependente neigingen heb. Eigenlijk wist ik dit al langer, maar nu zie het nu ook echt. Ik leer het accepteren en probeer mijn leven opnieuw op te bouwen.

Lees meer